Ik zoek in mijn werk naar kaders om mijn omgeving te ordenen en te ervaren. Ik probeer te vinden waar het vanzelfsprekende ophoudt en het beeldende begint. Wanneer begint iets wat al aanwezig is, maar als vanzelfsprekend wordt ervaren, zich beeldend te gedragen?

Enerzijds zoek ik die overgang van vanzelfsprekend ‘er al zijn’ naar beeldende ervaring door visuele elementen van een bestaande ruimte, zoals architectonische kenmerken of aanwezige objecten, als bron te nemen en te onderzoeken wanneer die elementen versterkt zichtbaar kunnen worden gemaakt. Door in materiaal- en mediumgebruik goed te luisteren naar wat past binnen de aangewezen locatie, tracht ik de ruimte en het werk in elkaar te laten overvloeien en de grenzen van de ruimte als constructie te benadrukken of iets op te rekken.

Anderzijds probeer ik toevallig ontstane vormen zoals papierresten of opgehoopt stof een plaats te geven in een bestaande ruimte waarbij niet zozeer de ruimte tot visuele beleving wordt gemaakt, maar juist die schijnbaar onbenullige zaken. Sinds kort probeer ik deze werkwijze vooral via het medium grafiek vorm te geven waarbij het eindresultaat niet altijd een prent is.

Hoewel in de eerste werkwijze het werk doorgaans locatiegebonden is en zowel ontstaat als (tijdelijk) blijft in de ruimte waarop het is gebaseerd, komen met de tweede werkwijze de werken vaak los van hun bron en fungeren ze ook buiten de oorspronkelijke omgeving. Maar in beide gevallen zijn drie stappen van fundamenteel belang: 1) aandachtige waarneming, 2) de overgave aan die waarneming en de haast simultane analyse ervan wat de basis vormt van een idee en 3) de kristallisatie van het idee tot een afgerond werk.